Nederlands
Gamereactor
filmreviews
Barbie

Barbie

Het Barbie-project van Greta Gerwig is meer dan op het eerste gezicht lijkt. We hebben de Oppenheimer challenger besproken.

HQ

Wat gebeurt er als een speeltje aan de dood begint te denken? De indie-filmmakers achter Ladybird en The Squid and The Whale hebben de taak op zich genomen om het verhaal van Barbie te vertellen, maar niet het verhaal dat je je hebt voorgesteld. Deze Barbie gaat op een levensveranderende reis naar onze realiteit om het meisje te vinden dat aanleiding heeft gegeven tot de dodelijke angst van de pop en ontdekt niet alleen bitterzoete waarheden over de menselijke wereld, ze beseft ook dat ze meer is dan waarvoor ze oorspronkelijk is geschapen. Groovy!

Ik heb geen bijzonder sterke band met de plastic poppen van Mattel, behalve de keren dat ik het haar uit de poppen van mijn zussen trok en ze uit het raam gooide toen ik een luidruchtige jongen was. Ik haatte de poppen niet, het symboliseerde gewoon alles wat wij jongens haatten: mode, make-up, meisjesavondjes uit en - God verhoede - pony's! Maar in de versie van Greta Gerwig is Barbie veel meer dan dat: Barbie is een revolutie in de speelgoedindustrie, ze is de essentie van aangename kinderdagen, ze is een schokkend roze feministisch symbool dat in alle culturele smaken en maten voorkomt, ze is een onrealistisch, buitenaards idee van schoonheid waar meisjes moeite mee hebben. Ze is perfectie, ze is een gebrek, ze is Barbie, puur en eenvoudig.

Barbie
Margot Robbie en Ryan Gosling zijn perfect als poppen met existentiële angst.

In de Barbie-wereld van filmmaker Greta Gerwig is Barbie een beetje van alles: het is een kleurrijke Lego Movie voor volwassenen. Het is een eigenzinnige metakomedie met muzikale elementen, het is een politiek geladen verhaal over de eeuwige strijd tegen het patriarchaat, het is een existentiële reis over het vinden van je ware zelf in een verwarrende wereld. Gerwig heeft het merk omgetoverd tot haar eigen speelhuis, wat aan de ene kant een verfrissende invalshoek is in een overvloed aan min of meer fantasieloze gelicenseerde films, maar aan de andere kant is het ook een overladen film die er niet altijd in slaagt om alle naden van de film aan elkaar te naaien. Toch is het een leuke stoeipartij, ondanks zijn gebreken.

Dit is een ad:

Margot Robbie is echt goed als de stereotiepe Barbie pop die haar ziel probeert te vinden nadat ze zich realiseert dat ze niet langer het perfecte Barbie leven kan leiden. Er zijn veel intieme scènes waarin Barbie de complicaties van het echte leven ervaart en dit zijn de hoogtepunten van de film. De schijnwerpers stelen is echter Ryan Gosling die absoluut hilarisch is als Ken, een geblondeerde blonde simp-pop die nog steeds naar Barbie snakt, ook al heeft ze hem stevig in de friendzone geplaatst. Zijn overgang van vrouwelijke beach boy naar pure douchebro is heerlijk onnozel en zorgt voor de grootste lach van de film.

Wanneer Gosling echter niet schittert met zijn aanwezigheid, valt de film ook plat onder zijn vele pogingen tot humor, vooral wanneer sommige serieuze momenten werden verminderd door de obligate goedkope grap. Het verhoogde realisme is leuk, zij het ongelijk. Technisch gezien werkt de naar Dr. Seuss geurende LSD-trip in het begin heel goed, waarbij het productieontwerp en de fotografie effectief werken. Zodra Barbie onze meer deprimerende realiteit bereikt, wordt het contrast echter beschadigd door het hoofdkwartier van Mattel, dat om de een of andere reden net zo wild is als de wereld van Barbie. Will Ferrell wordt al snel een vermoeiende buffoon als Mattels CEO en de manier waarop hij in de film is geïntegreerd voelt eerder vreemd dan grappig aan. Er hadden veel scènes uit deze film geknipt kunnen worden.

Barbie
Veel grappen landen plat, maar er is genoeg visuele eye candy om te entertainen.

Er is ook een verhaal tussen een moeder en haar vervreemde tienerdochter dat verdwaalt in de mix, en het is gemakkelijk om de emotionele draad uit het oog te verliezen wanneer het verhaal te langdradig en wiebelig wordt naar de laatste overvolle act. Barbie is even feestelijk als kritisch over het belang van de pop, maar pikt onderweg ook enkele gemakkelijke stereotype punten op. Tegelijkertijd waardeer ik veel van de eigenzinnige toon waar Gerwig hier voor is gegaan. Ze had de makkelijke weg kunnen nemen en een conventionele commercial voor Mattel kunnen maken - wat het in feite is - maar er gebeurt hier ook veel over genderrollen en bedrijfscultuur, wat het een beetje kleurrijker maakt.

Dit is een ad:

Uiteindelijk is Barbie een onevenwichtige maar vermakelijke metakomedie die niet bang is om vreemde richtingen in te slaan - zoals het creëren van een politiek conflict in speelgoedland tussen Barbies en Kens - maar iets te onhandig is in zijn prediking. Er zijn hier veel ideeën die om ruimte verdringen, en dat zorgt ervoor dat een heleboel personages meestal vergeten overkomen, maar er zit ook een drijfveer achter de existentiële reis van Barbie die het meer maakt dan alleen roze plastic en glitterkapsels.

HQ
06 Gamereactor Netherlands
6 / 10
overall score
Is onze netwerkscore. Wat is die van jou? Netwerkscore is een gemiddelde van de cijfers uit alle landen