Beast of Reincarnation

Als mensen tegenwoordig over ontwikkelaar Game Freak praten, denken de meeste mensen aan de Pokémon-serie. De studio is immers al meer dan dertig jaar verantwoordelijk voor Nintendo's populaire monsteravontuur, maar ondanks de sterke focus op Pikachu's welzijn sinds de jaren negentig, is het er in de loop der jaren in geslaagd een paar spin-offs uit te brengen. Toegegeven, titels als Pocket Card Jockey, Tembo The Badass Elephant en Little Town Hero zullen de gemiddelde persoon misschien geen rillingen van nostalgisch plezier bezorgen, maar het is duidelijk dat Game Freak meer wil doen dan alleen Pokémon-spellen maken, en met hun nieuwe project getiteld Beast of Reincarnation hebben ze misschien wel een van de meest opwindende titels van de studio in jaren gecreëerd.

In tegenstelling tot eerdere titels is het duidelijk dat Beast of Reincarnation gericht is op een volwassener publiek, met de focus op actie en een donkerder verhaal. Het verhaal is enigszins opgebouwd als een animeserie, vol eigenzinnige personages, dubbelzinnige motivaties en epische actiescènes die voortdurend balanceren tussen meeslepende intriges en overdreven cheesy. Het voelt allemaal erg "Japans" aan, ten goede of ten kwade, en als je van spellen houdt met zo'n sfeer en sfeer, dan zal dit je prima passen.

Ik zal niet te veel verklappen over het verhaal zelf, maar het draait om een jonge krijger genaamd Emma die, dankzij een vorm van mutatie, de essentie van bepaalde monsters kan absorberen. Deze handige superkracht heeft echter een nadeel, want Emma kan emoties niet op dezelfde manier ervaren als iedereen (ze wordt onder andere omschreven als "harteloos"), en in de schaduw hiervan moet ze talloze slagvelden doorkruisen en nieuwe allianties smeden om een einde te maken aan een oude en terugkerende vloek. Uiteindelijk zal het verhaal niet de geschiedenis ingaan als een onsterfelijke klassieker, maar ik waardeer het toch dat het de tijd mag nemen en centraal staat tussen de vele actievolle gameplay-sequenties. Het dient als broodnodige adempauze tussen het kapotslaan van robots en andere vieze, en zelfs kleine interacties tussen verschillende personages helpen om een gevoel van gemeenschap en verbondenheid te creëren in een wereld die je voortdurend probeert te begrijpen.

Qua gameplay voelt Beast of Reincarnation als een mengelmoes van verschillende moderne actietitels, en veel kritiek uit vroege recensies richt zich op het ontbreken van een duidelijke identiteit van het spel. Wat mij betreft ben ik het niet eens met deze kritiek, ook al begrijp ik wel waar die vandaan komt. Hoewel het smaakprofiel bekend is, weet de combinatie van ingrediënten toch iets te creëren dat als "uniek" kan worden omschreven, en zolang het resultaat vermakelijk is, is het moeilijk om te veel te klagen.

Zo biedt het een semi-open spelwereld waar verkenning en actie centraal staan, en je kunt vaak kiezen of je tactischer speelt (met stealth en sluipen als startpunt) of directer aanvalt, waarbij pareren en knopcombinaties de sleutel tot succes zijn. Een vrij uniek detail is echter dat je altijd je metgezel, Koo, aan je zijde hebt, namelijk een witte dire wolf die aan dezelfde kwaal lijdt als Emma. Het is in de interactie tussen deze twee dat verschillende van de meer geavanceerde systemen van het spel te vinden zijn. Door inkomende slagen te pareren, kun je Koo's aanvalsmeter vullen en je kunt deze vaardigheden op elk moment inzetten om de overhand te krijgen in gevechten. Het komt allemaal neer op het verdedigen kunnen spelen terwijl je toch je offensieve kracht opbouwt, en vaak (vooral in gevechten tegen de bazen van het spel) is het verstandig om te kiezen voor een meer ingetogen tactiek in plaats van simpelweg aanvallen te spammen zonder veel nadenken.

Emma's vaardigheden komen ook goed van pas als het tijd is om te verkennen. Ze kan haar haar (denk aan Bayonetta -stijl) gebruiken om platforms te creëren en grotere hoogten te bereiken, wat resulteert in een verrassend vloeiende ervaring waarbij je je eigen pad kunt banen door de vele verschillende niveaus. Ik heb al genoemd dat Beast of Reincarnation een "semi-open" spelwereld biedt, en daarmee bedoel ik dat je relatief grote levels hebt om achtereenvolgens te verkennen. Het is dus geen uitgestrekte, naadloze wereld die je kunt navigeren zoals je wilt, maar naar mijn mening is deze beperking eigenlijk positief, omdat de kleinere secties een strakkere focus op het verhaal en een groter gevoel van vaart in de verkenning zelf geven. In uitgestrekte werelden zoals Assassin's Creed of The Legend of Zelda is het maar al te makkelijk om te verdwalen en overweldigd te raken door alle content, maar Game Freak heeft ervoor gekozen om zijn creatie in kleinere porties te serveren, wat goed werkt om de interesse levend te houden. Toch had de variatie tussen de verschillende omgevingen beter gekund, moet ik toegeven.

Ik moet ook vermelden dat er veel overeenkomsten zijn in de opzet met verschillende "Soulslike"-titels, maar tegelijkertijd hoort Beast of Reincarnation eigenlijk niet echt in dat genre; Het zou eerder omschreven moeten worden als een actiegerichte role-playing game. Een groot verschil met de Souls-spellen is bijvoorbeeld dat je hier vanaf het begin je moeilijkheidsgraad kunt kiezen, en de uitdaging zelf is niet bijzonder hoog als je op Normaal speelt. Toegegeven, het is soms nog steeds uitdagend, maar het voelt nooit alsof het spel spelers probeert te berispen of te straffen voor falen, en over het algemeen lijken de ontwikkelaars er meer op gericht je voortgang makkelijker te maken met betekenisvolle uitrustingsupgrades en nieuwe vaardigheden die het leven op je weg naar de eindcredits vereenvoudigen.

Wat presentatie betreft, kent Game Freak zijn ups en downs. Soms zien de graphics er opvallend en scherp uit, om het volgende moment verbleekt en wazig te lijken. Zo kunnen texturen licht overlopen aan de randen, en lichteffecten kunnen modellen vlak laten lijken bij het wisselen van donker naar licht. Zogenaamde "pop-ins" komen hier en daar ook voor, al moet ik benadrukken dat ik op een PlayStation 5 (basismodel) speel en het is mogelijk dat deze problemen minder uitgesproken zijn op bijvoorbeeld de Pro-versie of op pc. Dat gezegd hebbende, dit is niet iets wat de ervaring als geheel verpest, maar het is duidelijk dat dit een meer budgetgerichte blockbuster is vergeleken met sommige giganten in de industrie.

Uiteindelijk biedt Beast of Reincarnation een spannend nevenproject van een beproefde ontwikkelaar, en ik zal eerlijk zijn en zeggen dat ik verrassend veel van mijn tijd met het spel heb genoten. Dit is het soort spel dat moeilijk weg te leggen is zodra je eenmaal bent begonnen, en als dat op zich geen goede aanbeveling is, weet ik het ook niet. Het kan misschien overkomen als een lappendeken van verschillende inspiratiebronnen, maar de combinatie van Japanse RPG-charme en intense actie is een formule die je na tien, twintig of zelfs dertig uur naar meer laat verlangen. Het hoofdpersonage is misschien harteloos en niet in staat emoties te voelen, maar Beast of Reincarnation straalt passie en toewijding uit daartegen, en hoewel er hier en daar een paar technische haperingen zijn, is het makkelijk om dit aan te bevelen aan iedereen die van Japanse actie-RPG's houdt.