Nederlands
Gamereactor
filmreviews
Insidious: The Red Door

Insidious: The Red Door

Patrick Wilson treedt aan als regisseur en sluit de serie in stijl af.

HQ

Ik was eigenlijk best dol op Insidious en Insidious Part Two. Ja, ik geef toe dat ik over het algemeen de camerastijl en het technische inzicht van regisseur James Wan leuk vind als het gaat om positionering, beweging en spanning. Nee, hij is geen verteller zoals Ari Aster en Jordan Peele, maar hij heeft wel oog voor degelijke scènebouw.

Het was dus jammer om te zien dat hij verder ging met andere dingen, Insidious overliet aan minder getalenteerde regisseurs, maar nu is het terug, en in de handen van een echt, echt onderschatte acteur, Patrick Wilson, die Insidious: The Red Door zijn regiedebuut heeft gemaakt.

The Red Door is eigenlijk een soort chronologisch vervolg op Part Two, omdat het zich opnieuw richt op de familie Lambert en hoe hun relatie met The Further (een soort schaduwdimensie onder ons die zowel geesten als demonen herbergt) hun relatie heeft verdraaid. Niet alleen keert Wilson zelf terug als Josh, Ty Simpkins keert terug als de inmiddels halfvolwassen zoon Dalton, net als Rose Byrne als Renai. De familie is herenigd, wat betekent dat The Red Door op verschillende klassieke parameters al beter is dan de middelmatige prequels.

Dit is een ad:
Insidious: The Red Door

Wilson vindt meestal een delicaat evenwicht tussen expositiegedreven melodrama en intensere horroropstellingen. De hele film behoort eigenlijk toe aan Simpkin's Dalton en Wilson's Josh, en hoewel The Red Door veel te bieden heeft, is het in wezen een "Sins of the Father" -verhaal, waarbij Josh en Dalton elk worstelen met hun respectieve opvoeding en het feit dat ze waarschijnlijk nooit volledig hun verbinding met The Further.

Het is niet zo dat Wilson hier het wiel opnieuw uitvindt, of zelfs de klassieke set-ups van de serie inruilt voor een andere en innovatieve aanpak. Er is een opbouw met veel spanning en dissonant getokkel van snaarinstrumenten die leidt tot een huiveringwekkend moment. Insidious is Insidious, ten goede of ten kwade, maar net zo effectief als de eerste keer? Nou, The Red Door lukt dat niet.

Het meest irritante is dat Rose Byrne's Renai wordt gereduceerd tot een wandelend cliché dat weinig meer doet dan reageren op wat Dalton en Josh doen. Niet alleen dat, sommige telefoongesprekken met Renai functioneren bijna volledig als een onwelkome portie expositie. Het is gewoon slechte storytelling.

Dit is een ad:
Insidious: The Red Door

Insidious: The Red Door is op zijn best wanneer Wilson zijn tijd neemt, en er zijn vijf of zes momenten waarop hij een enkele reeks gedurende vele minuten opbouwt en de spanning echt op een meer klassieke manier gebruikt. Het werkt als een gouden medaille en is soms van hetzelfde kaliber als de beste scènes uit bijvoorbeeld The Conjuring.

The Red Door is niet perfect, verre van dat. Maar het is een van de betere horrorfilms om in 2023 te bekijken, geen twijfel mogelijk.

07 Gamereactor Netherlands
7 / 10
overall score
Is onze netwerkscore. Wat is die van jou? Netwerkscore is een gemiddelde van de cijfers uit alle landen