Life is Strange: Reunion

Als het gaat om een Life is Strange-spel, zijn er een paar gebieden waar je uitmuntendheid verwacht. Deze serie is gebouwd op een verzameling pijlers, of het nu gaat om diverse en authentiek voelende personages, een emotioneel en conflicterend verhaal, of enorme en verhalende keuzes en wendingen. Dit zijn elementen die we verwachten van een Life is Strange-spel, elementen die vaak de concurrentie kunnen overtreffen ten koste van meer middelmatige gameplay-features en creatieve keuzes elders. Ik breng dit ter sprake omdat Life is Strange: Reunion een ander geval is van precies deze structuur.

Reunion, beschouwd als het laatste hoofdstuk in de saga van Max Caulfield en Chloe Price, onderzoekt hoe Max' acties uit Life is Strange: Double Exposure Chloe onbedoeld terugbrachten in Max' leven (afhankelijk van hoe je eerdere delen ervoer) en hoe haar bemoeienis met tijdlijnen haar vrienden en haar huidige thuisbasis Caledon University op een pad naar vergetelheid heeft gezet. Elke keuze heeft uiteindelijk een consequentie en dit spel draait helemaal om het omgaan met deze gevolgen op een manier die misschien een totale minachting toont om te leren van onze catastrofale fouten. Ik zeg dit omdat het doel van Reunion is om een verwoestend vuur te stoppen dat Caledon tot as zal verbranden, terwijl men tegelijkertijd probeert het leven te redden van degenen die in de brand zullen omkomen. Ondanks dat dit alles gebeurt door Max' acties, is de directe reactie om opnieuw met de tijd te knoeien en te proberen de tijdlijn te 'corrigeren' en het perfecte einde te creëren, een narratief uitgangspunt omhuld met allerlei morele ambiguïteit.

Toegegeven, het is een vermakelijk en interessant verhaal dat ontwikkelaar Deck Nine heeft bedacht, een verhaal dat beter getimed is, meer memorabele wendingen en onthullingen heeft, een diepere laag intrige en mysterie in het midden zit, en dat alles tegelijkertijd raakt aan de kern van Life is Strange van keuzes en gevolgen. Vanuit narratief oogpunt is het weer een triomf van Deck Nine en weer een goed voorbeeld dat Life is Strange-games kunnen concurreren met de besten als ze puur vanuit een verhaallijn worden beoordeeld.

Evenzo zorgt de manier waarop de keuzes worden gebruikt ervoor dat elk van hen opvalt en impactvol en cruciaal aanvoelt voor het bredere verhaal. Het maakt niet uit of je ervoor kiest om je liefde voor een ander personage te bekennen of actief een ander beschuldigt van een potentiële brandstichter, elke keuze heeft zijn doel en leidt je naar een gelukkig of absoluut meedogenloos einde. En het is deze reis om te zien waar je keuzes je brengen die Reunion zo'n vervullende ervaring maakt, een spel dat je elke avond kunt vervangen door een film of een paar afleveringen van een tv-serie door achterover te leunen en te kijken hoe het verhaal zich ontvouwt dankzij jouw betrokkenheid. Nogmaals, het is een van de belangrijkste sterke punten waar deze serie altijd op heeft gewezen en deze keer mist het geen beat.

Wat ik wel kan zeggen, en dit spreekt enigszins het betere tempo van het plot tegen, is dat Reunion niet op hetzelfde niveau levert met zijn personages en je connectie met hen. De meeste van deze mensen ken je door en door dankzij Double Exposure, dus het is minder nodig om ze beter te leren kennen en te zien hoe hun individuele verhaallijnen in je bredere verhaal passen. Dit lijkt zelfs een bewustere keuze van Deck Nine, die een verzameling nieuwe, bredere personages heeft ingeruild voor de terugkeer van Chloe en het zien van hoe de twee Life is Strange-iconen, haar en Max, elkaar jaren na de gebeurtenissen van het eerste spel navigeren. Er valt hier veel te bespreken en te waarderen, maar ik mis het wel om een bredere cast te hebben die voor mij totaal vreemd aanvoelt en vervolgens kleine details over hen stukje voor beetje te leren.

Misschien ben ik wat kieskeurig, maar je begint deze meer ingewikkelde elementen op te merken wanneer de bredere gameplay-ervaring zo rudimentair is als in Reunion. Natuurlijk heeft Deck Nine de uitstekende keuze gemaakt om Max haar Rewind-kracht vrijer te laten gebruiken, waardoor creatievere oplossingen zijn om narratiefgerichte problemen en gesprekken te omzeilen, maar de meeste voelen erg gemotiveerd en doordacht aan, waardoor de feature minder als een hulpmiddel voor spelers aanvoelt en meer als de volgende stap naar de aftiteling. Evenzo, wanneer Deck Nine de barrières wegneemt en Reunion openstelt voor meer gameplaygerichte momenten, merk je dat dit juist het meest worstelt. Aan de ene kant is Caledon een prachtige setting, maar we hebben de meeste van deze gebieden en locaties al eerder bezocht, wat betekent dat het wonder niet meer hetzelfde is als toen je Double Exposure voor het eerst speelde. Ook is langzaam joggen door een binnenplaats of rondlopen met de Snapping Turtle om simpelweg met voorwerpen te interacteren en een vooraf geprogrammeerde dialoogzin te krijgen of een handvol verzamelobjecten te vinden, gewoon een beetje saai. Soms kun je het gevoel niet onderdrukken dat Reunion beter zou zijn zonder deze zeldzame open gameplaysecties, en in plaats daarvan een meer gefocust en gesculpteerd lineair verhaal van begin tot eind biedt, als een Telltale-verhaal.

Opnieuw is Reunion een werkelijk prachtig spel waarin je kunt profiteren van de resolutiegerichte modus vanwege het simpele gebrek aan noodzaak om strakke en vloeiende 60 FPS-actie te hebben. De art direction, het omgevingsontwerp, het gebruik van kleur, alles komt samen om dit spel te laten opvallen als een droom van een kunstenaar. Maar als we het hebben over interactieve videogames, moet er meer inhoud zijn in de gameplay, en Chloe als tweede hoofdpersoon toevoegen is op dit vlak niet genoeg. Voor het grootste deel speelt ze precies hetzelfde als Max, en haar kenmerkende Backtalk-vaardigheid wordt nauwelijks gebruikt en heeft weinig plaats in het bredere geheel. Het voelt soms als een vergissing.

Life is Strange: Reunion valt op als een spel waar je min of meer positief over zult kijken, afhankelijk van hoeveel tijd en energie je er aan wilt geven. Heb je de intentie om het verhaal meerdere keren opnieuw te spelen, waarbij je bepaalde momenten en hoofdstukken opnieuw beleeft met de kanttekening dat het uiteindelijk tot een andere scène of einde zal leiden? Als dat jouw ding is, zul je waarschijnlijk veel beter aansluiten bij Reunion dan degenen die Max en Chloe's reis na één poging willen afsluiten. Ik sta ergens in het midden. Er zit kwaliteit en oprechte genialiteit in dit spel, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat het zou profiteren van meer interactiviteit en spelersgerichte gameplay, of juist een volledige focus op het verhaal en het laten vloeien van een handgemaakt en sterk verfijnd verhaal op eigen kracht. Misschien zien we in de toekomst een verandering in de serie, maar wat er ook gebeurt, één ding is duidelijk: Reunion raakt opnieuw de kernelementen van wat een Life is Strange-game bijzonder maakt, dus opnieuw krediet aan Deck Nine op dat vlak.