Richtlijn 8020 Hands-On Impressies: Until Dawn meets The Thing

Ik ben niet jaloers op Supermassive Games. Door zich te vestigen met Until Dawn en een van de baanbrekende horrorvideogames van de jaren 2010 te maken, zijn er veel verwachtingen bij elke nieuwe release, met de hoop van fans dat het nieuwste deel in de The Dark Pictures-serie alle andere kan overtreffen. Het moet een moeilijke taak zijn, altijd werken om een door jezelf gestelde lat te verslaan.

Richtlijn 8020 wijkt af van de traditionele elementen van folkhorror die Supermassive nu al meer dan tien jaar verkent, en gaat op weg naar de sterren. We beginnen op een schip dat op weg gaat om een nieuwe kolonie voor de mensheid te ontdekken. Tijdens het spelen van het eerste hoofdstuk van de game namen we de rol op ons van een van de twee bemanningsleden die de rest van de bemanning in de gaten moeten houden terwijl ze in stasis blijven.

Wanneer wat lijkt op een meteoriet de romp van ons schip inslaat, moeten we natuurlijk onderzoeken en uitzoeken wat er is gebeurd. Om spoilers te voorkomen, is het waarschijnlijk het beste om in de toekomst niet te diep in te gaan op de details van het plot, maar zoals je je kunt voorstellen als je iets over deze game hebt gezien, is de meteoriet veel meer dan hij lijkt, en al snel zitten we gevangen met een vormveranderende horror aan boord van dit schip.

Richtlijn 8020 laat je meteen weten dat er veel verhalende beslissingen moeten worden genomen. Eén blik op het verhaalmenu ziet tientallen vertakkende paden die zich voor je uitspreiden, maar ik zal zeggen dat er in ieder geval voor het eerste hoofdstuk heel weinig kan veranderen in termen van wie leeft en wie niet, of dat is tenminste wat mij werd verteld door de ontwikkelaars. Het lijkt in dat opzicht enigszins op de opening van Until Dawn, maar uit mijn beslissingen en gameplay slaagde ik er wel in om een bericht naar de rest van de bemanning te sturen om hen te waarschuwen voor het dreigende gevaar. Veel van deze vertakkende verhalen bestaan meer voor de smaak in het eerste hoofdstuk en als een voorbeeld van de manier waarop je je verhaal vormgeeft. Alleen met het volledige spel zou ik kunnen zeggen of we elke beslissing serieus zullen zien tellen, of dat alle paden tot vergelijkbare conclusies leiden.

Er zijn in ieder geval veel verschillende acties die je kunt ondernemen en manieren om je verhaal uniek te maken. Aan de andere kant kun je met Richtlijn 8020 ook teruggaan en beslissingen wijzigen zodra je ze neemt. In plaats van een nieuwe playthrough te moeten doorlopen om het lot van een personage te verkennen of te kijken of je echt iedereen kunt redden, kun je gewoon je "perfecte" playthrough maken terwijl je bezig bent. Aan de ene kant is er veel vrijheid voor de speler, maar aan de andere kant lijkt het de verhalende stroom te onderbreken voor de spelers die hun beslissingen willen veranderen totdat ze tevreden zijn. Dit mechanisme kan worden uitgeschakeld als je wilt leven en sterven door je eerste instinct, maar dan vraag ik me af waarom het überhaupt is inbegrepen. Het is een poging om iedereen tevreden te stellen, en hoewel het een populaire beslissing kan blijken te zijn, blijf ik er voorlopig sceptisch over.

Meestal speelt Directive 8020 zoals de andere The Dark Pictures-spellen. Je kiest dialogen, kijkt hoe de filmpjes zich voor je afspelen, lost enkele eenvoudige puzzels op en houdt de controller stevig vast voor plotselinge QTE's. In dit spel wordt echter veel zwaarder gebruik gemaakt van survival-horrormechanica. Vooral stealth-secties zijn geëvolueerd en zijn nu een belangrijke manier om het verhaal te ervaren van wat we hebben gezien. Ze helpen een niveau van spanning aan het verhaal toe te voegen en waren de momenten waarop ik me het meest nerveus voelde. Ik vraag me af hoe Supermassive zijn gameplay nog meer zal evolueren om spelers een actievere rol te geven, maar het is belangrijk om ervoor te zorgen dat we niet te vast komen te zitten in een actielus terwijl we echt hopen meer bang te zijn op een schip midden in de ruimte met een angstaanjagend monster.

De sfeer van Richtlijn 8020 is ongelooflijk effectief in de spanning die het opbouwt. De wereld en het universum dat het heeft opgezet is ook meteen interessant, en ik had graag meer gespeeld als onze demotijd het toeliet. Ik voel me echter een beetje voorzichtig over enkele van de mechanische ontwikkelingen die Supermassive maakt met deze nieuwste iteratie van zijn horrorgames, vooral met betrekking tot de direct herspeelbare beslissingen, omdat het voelt alsof ze meer dienen om het verhaal te ontlasten dan de spelers een beter gevoel van vrijheid te geven.