Ik heb eerder geschreven dat ik graag een puur desktop Switch 2 zou willen, wat een veel goedkoper apparaat mogelijk zou maken (geen scherm, makkelijker te ontwerpen, kleiner). Er zijn immers velen die nooit draagbaar spelen. De laatste tijd heb ik echter vaak het gevoel dat ik ook een kleinere Switch 2 wil, en dan heb ik eigenlijk niet eens een Switch 2 Lite mee – maar nog kleiner.

We hebben het niet over een Game Boy Advance Micro (die helaas zo klein is dat hij moeilijk te bespelen is) of iets dergelijks, maar misschien zou hij toch Micro genoemd kunnen worden om terug te hangen op het merk. Ik denk dat ik het graag ongeveer even groot zou willen hebben als de originele versie van de Game Boy Advance, maar dan met veel meer schermruimte in plaats van plastic.

Ik heb Copilot opgedragen een apparaat te maken volgens het ontwerp dat ik voor ogen had, gebaseerd op een Game Boy Advance. Dan heb je natuurlijk de knoppen en analoge sticks van de Switch nodig (het lijkt me dat wat ik zoek erg lijkt op de PS Vita – wat niet zo vreemd is gezien hoe goed hij was), maar daarna hebben we een apparaat dat volgens mij vrij in de zak of handtas van een man past, en kan daardoor gemakkelijk worden meegenomen op reizen.

Als ik nog één ding mag wensen, is het een comeback voor Street Pass. Weinig dingen zijn beter dan een dag naar Liseberg gaan, een grote luchthaven bezoeken of rondhangen bij een evenement als Retromania in Örebro – en merken dat je veel puzzelstukjes hebt verzameld van mensen die je niet kent. Een perfect concept dat het concreet deed voelen alsof je deel uitmaakte van een even gezellige com-invisible community.

<bild>

Een iets draagbaardere Switch 2, alsjeblieft.

Later deze zomer, zoals ik eerder al zei, ga ik naar Japan. Ik ben er eerder geweest, maar alleen voor werk. Dit is de eerste keer dat ik daarheen ga om gewoon de sfeer, cultuur, eten en natuurlijk het winkelen op te nemen.

Zoals het hoort te zijn als je naar het thuisland van moderne videogames gaat, zijn er natuurlijk veel nerdy dingen die ik wil zien en doen – maar niets trekt me zo aan als een bezoek aan het Nintendo Museum. Toch is het niet makkelijk om kaartjes te krijgen; je moet drie maanden (!) voor je erheen gaat deelnemen aan een loterij, waarna de loterij bepaalt of je loten krijgt.

Natuurlijk zijn er velen die willen gaan, en denken dat je af en toe hoort over mensen die zijn afgewezen. Maar om een kort verhaal nog korter te maken, mag je kiezen op welke momenten je wilt gaan en dan zien wanneer er minder mensen verwacht worden, dus probeerden we zo'n tijd te zoeken... En vorige week werd aangekondigd dat het zo was gegaan.

Met andere woorden, je kunt uitkijken naar een artikel over het Nintendo Museum als ik terug ben, en hopelijk ook wat foto's (behalve van de vloer waar je natuurlijk geen foto's mag maken).

<bild>

De energie. DE PEP!

Ik werd volledig overrompeld door The Boys toen ik het eerste seizoen keek, en hoewel de nieuwigheid ontbrak, was ik ook enthousiast over het tweede en derde seizoen. Toen het tijd was voor de vierde vierde vierde kant, ging de lucht uit mijn hoofd.

Het seizoen voelde laf aan, de personages namen vreemde paden en de semi-gepatenteerde schokscènes van de serie voelden meer als toegevoegde elementen dan natuurlijke elementen in het verhaal. Ik verloor de hoop en daarna durfde ik eigenlijk niet meer te hopen op de vijfde en laatste ronde. De jongens moeten  boos zijn en respectloos zijn in plaats van zich gecorrigeerd te voelen. 

Maar... na het geweldige tweede seizoen van Gen V had ik nog wat hoop en nu heb ik de eerste twee afleveringen van seizoen vijf gezien... En ik kan alleen maar zeggen dat het erg veelbelovend aanvoelt. Het is alsof seizoen vier nooit echt heeft plaatsgevonden, de personages zijn als een natuurlijke voortzetting van seizoen drie (mogelijk Kimiko die een beetje verrast) en alles is klaar voor een geweldige finale.

Nu duim ik dat de makers en acteurs het einde leveren dat we verdienen. Ik ben niet bereid seizoen vier te vergeven, maar het zou fijn zijn om Billy Butcher en Homelander achter te laten en tevreden te zijn.

<bild>

Wat vind je van The Boys in het algemeen en van seizoen vijf in het bijzonder?

Om een onduidelijke reden begonnen we in onze groepschat te praten over IT-storingen voor moderators. Iedereen heeft een haarzenderend verhaal te vertellen van een familielid, collega, partner of ander - die een bijna haaropwindend slecht begrip heeft getoond van dit met computers en internet.

Tot op zekere hoogte is het begrijpelijk, niet iedereen kan overal de beste in zijn, maar dat betekent niet dat je in sommige gevallen waarschijnlijk toch iets meer kunt eisen. En het mag lachen als het grappig is, zo is het nu eenmaal. Ik dacht dat ik van deze gelegenheid gebruik zou maken om een van de belangrijkste analyses die ik me herinner te delen.

Het was uit mijn tijd bij Ericsson, een paar jaar voordat ik bij Gamereactor begon. Ik gok rond 1997. We hebben zojuist elk een e-mailadres ontvangen in een programma genaamd Memo. Er waren genoeg oudere mensen op de bouwplaats, en natuurlijk vonden zij het wat ingewikkeld, maar iedereen kreeg hulp om te beginnen of vroeg vriendelijk.

Maar... Er was één vrouw die het niet goed had. Het was niet iemand met wie ik vaak sprak (ik werkte in verschillende afdelingen), maar ze had gehoord dat ik behulpzaam was en kwam me ophalen. Haar e-mail kwam nooit aan en ze kreeg foutmeldingen toen ze op verzenden drukte. Oké, ik ben naar de computer van haar afdeling gegaan en heb het probleem onderzocht.

Tot mijn verbazing zag ik hoe ze e-mailadressen invoerde volgens het principe: Jonas Maki@Ericsson zien

Ik begreep het probleem en zei dat er punten ontbreken tussen de namen en vóór het top-level domein, dacht ik dat ze zou zeggen: "Ahhhh, nu snap ik het, bedankt", maar in plaats daarvan kreeg ik een spottende snuif en een beetje een superieure lach en toen legde ze me uit dat de mail het toch wel zou oplossen, Soms schreef ze zelfs de postcodes verkeerd op de kerstkaarten en stuurde ze de brieven toch weg, dus stippen ruilen voor spaties was geen probleem.

Het duurde even voordat ik begreep dat ze op de een of andere manier dacht dat er handmatige postafhandeling in de e-mail zat, waarbij iemand het adres las en vervolgens op een knop drukte waardoor de brieven op de juiste plek terechtkwamen. Ondanks een snobistische behandeling probeerde ik het opnieuw, maar daar lag volgens haar absoluut niet het probleem, en ze verloor bijna haar geduld, omdat ze inderdaad adressen verkeerd had gespeld, en een buurvrouw had ooit een brief geschreven aan het naburige dorp die toch met de postbode aankwam.

Ik moest het opgeven – maar denk daar nog steeds vol verbazing aan tussen de ronden door.

<bild>

We hebben allemaal door de jaren heen compleet zieke IT-storingen meegemaakt van mensen met een technische competentie vergelijkbaar met de familie Hedenhös.

Ik ben erg zwak voor originele en frisse game-ervaringen, vooral als het ook gepaard gaat met bijpassende graphics en intuïtieve gameplay. Donderdag had ik de kans om twee nieuwe trailers van aankomende games te bekijken die precies dat lijken te bieden.

Ik denk dat het voor velen te smal is, maar de eerste daarvan is Dead as Disco, een neonkleurige beat 'em up die lijkt te zijn ontleend aan een koortsdroom uit de jaren 80. Hier worden beats en muziek gemengd en het is moeilijk iets beters te bedenken, maar als het ook gecombineerd wordt met eersteklas design, word ik meteen stapelverliefd. Ik krijg dit meteen zodra het in mei uitkomt.

Het andere spel waar ik zin in heb is Rhythm Heaven Groove. Het werd een jaar geleden aangekondigd, maar we hebben niet veel meer gehoord. De serie is al meer dan tien jaar dood, en ik vreesde waarschijnlijk dat Nintendo hetzelfde zou doen met de WarioWare-games en het onnodig ingewikkelder zou maken. Maar... De korte teaser die we te zien kregen zei alles wat ik moest weten.

Muzieklussen die meteen in mijn hoofd spelen, gecombineerd met zieke Japanse humor en charmant ontwerp – betekent dat dit waarschijnlijk mijn zomerspel dit jaar kan worden. Ik vertrek uit Japan zodra het uitkomt, dus ik kijk ernaar uit om de tijd in het vliegtuig door te brengen en hopelijk zo'n 100 minigames te spelen.

<bild>

Twee spellen waarvan ik er volledig van overtuigd ben dat ze ongelooflijk vermaak zullen bieden.