Splatoon Raiders hands-on indrukken: De schat ligt in de haken, niet in het uiterlijk

Toen een groep journalisten laatst samenkwam om Splatoon Raiders op de Nintendo Switch 2 voor het eerst te spelen, was er verwarring en een gemengde hoop verwachtingen. Waar gaat dit nu echt over? Kan singleplayer (of coöp-multiplayer) de kenmerkende hype van de hoofdcompetitieve ervaring behouden? En is de kernmechaniek van de franchise goed genoeg om een ander soort gameplay te ondersteunen?

Nou, ik heb niet alle antwoorden op al deze antwoorden. Die worden geleverd met de volledige recensie, wanneer we de volledige kaart van de Spirhalite-eilanden hebben verkend en coöperatief hebben gespeeld, iets wat we voor deze eerste keer niet beschikbaar hebben. Maar ik heb een veel duidelijker idee, en tot nu toe voelde Splatoon Raiders voor mij... behoorlijk verslavend.

En ook gastvrij. Gepresenteerd als "perfect voor nieuwkomers", is het goed om een Splatoon-game te zien waarin je de tijd kunt nemen en het in het begin rustig aan kunt doen, ook al verbergt het zowel de op snelle moves gebaseerde fancy moves als, zoals we tijdens onze preview-periode ontdekten, een verrassende diepgang. Het is tenslotte al meer dan tien jaar en drie hoofddelen waarin de PvP technischer werd, meer 'hardcore' als je wilt. En de 35 minuten durende tutorial hier helpt.

Splatoon Raiders ' uitgangspunt is toegegeven gebaseerd op de Salmon Run co-op modus van Splatoon 3, maar dan op een uitgebreide manier. Je bent "de mechaniek", een sterk aanpasbare Inkling die zich voegt bij de terugkerende Deep Cut-band van dat spel (Octoling Shiver, Inkling Frye en manta ray Big Man), maar in plaats van muziek te spelen, zoals de naam letterlijk al zegt, draait dit allemaal om raids.

Zodra je aankomt bij de nieuw opgedoken archipel en je activiteitsvolle hoofdkwartier vestigt op het Hideout Ship, waar je je wapens upgradet en je nieuwste uitrusting aantrekt, hoef je alleen maar je volgende bestemming op een van de eilanden te kiezen en op schattenjacht te gaan.

De ervaring op de levels zelf combineert een interessante mix van systemen en genres. Allereerst zijn er je bekende Splatoon-mechanieken, waarbij je de nauwkeurige bewegingsbesturing gebruikt om je omgeving met inkt te bedekken door rond te schieten. Je vermijdt het water en verandert ook de inkt van de vijand in onze eigen kleur om er snel op te kunnen zwemmen als inktvis. Dan is er wat extra platforming met zwevende planten, en afgezien van surfen op een bord kunnen we nog niet zeggen of de verplaatsing veel zal evolueren, maar voorlopig is het niets wat je niet eerder hebt gezien in de vorige games, lekkend door rasters en springend tussen kratten en dergelijke.

Er is ook een verkennende kant aan je raids. In het begin is het vrij duidelijk waar je de schatkisten kunt vinden, want je mechanische maatje, de Exploration Bot, markeert ze met makkelijk te herkennen bakens. Maar kort daarna moet je verder graven, of de verschillende boorplekken in volgorde aanpakken.

Tussen het platformen, verkennen en het boren door is er natuurlijk gevechten. De raids in de eerste paar missies waren vrij standaard, met golven zombie-achtige zalmachtigen die op ons afkwamen om alles op de proef te stellen: snelle inktnavigatie, nauwkeurig schieten en vooral de wapens en gadgets die speciaal voor de gelegenheid waren uitgerust. Over dit laatste punt:

• Er zijn 100 wapenvarianten, of je nu liever iets snellers hebt zoals een machinegeweer of een grote splash wilt maken met een shotgun, en je kunt ze levelen.


• Dan vind je gadgets kopen met Spirhaliete-scherven. Dit zijn subwapens die je aan een van drie soorten tactische inkttanks bevestigt, afhankelijk van je speelstijl: kracht, tactiek, snelheid. Hiermee kun je twee specifieke aanvallen uitrusten, zoals een draaiende aanvalswiel of een hulptoren.


• Daarna kun je de Exploration Bot upgraden voor extra acties door rode kaviaar te verzamelen van de verslagen Salmonids.


• Dan is er een soort schat: de Salmonid Relics die je kunt uitrusten in een van de vijf ontgrendelbare slots als extra bewegingen, zoals dubbele sprong.


• En als dat niet genoeg is, kun je de geheime, kaviaarrijke techniek van je Deep Cut-metgezel inzetten voor nog verwoestendere kracht, als speciale aanval.

Zie je waar we heen gaan? Naast de bevredigende aard van de kernmechanieken is de hele verzamel-, ontgrendel- en uitrustingsloop hier centraal, en het zal het succes van het volledige spel maken of breken.

Hoewel de overeenkomsten met de vorige Splatoons makkelijk te tekenen zijn, zijn er twee andere Nintendo-games die bij me opkwamen tijdens het spelen hiervan. Eén daarvan was Masahiro Sakurai's Kid Icarus: Uprising (of Kirby Air Raiders, wat dat betreft), aangezien de hele hook van het spel draait om de enorme verzameling van meer en betere wapens, items en gadgets die je op de kaart vindt om je uitrusting verder te upgraden, tot nu toe een behoorlijk verslavende gameplay-loop. De andere, in een vreemdere vergelijking, was Pikmin, omdat je naar een specifiek gebied wordt gestuurd om alle schatten te verzamelen, de klok tikt en sommige bestemmingen zijn gelaagd als ondergrondse grotten van meerdere niveaus (waar je een aantal vijanden moet uitschakelen om verder te komen).

Tot slot, ook al blijven mijn eerste indrukken positief omdat ik plezier had, was er iets waar ik meer van verwachtte: de presentatie. Ik vond het altijd geweldig hoe de serie werd gemaakt door een nieuwe generatie jonge Japanse kunstenaars en ontwikkelaars, waardoor een eigen stijlvolle identiteit werd opgebouwd en een cultstatus ontstond. Hoewel de aanpassing ogenschijnlijk geweldig zal zijn, vind ik het een gemiste kans om geen stemacteren toe te voegen voor zulke eigenzinnige personages nu dit zo gericht is op de singleplayer. Bovendien zien de omgevingen er grof uit in lange shots, terwijl close-shots lage resolutie texturen in zowel personages als terreinen laten zien. Misschien wordt het na een tijdje complexer en aangenamer om naar te kijken, maar voorlopig overtuigen alleen de inkt zelf en de personages (goed of slechterik).

Maar de gameplay is hier koning, en de zeer boeiende, mechanisch diepgaande schatzoekloop Splatoon Raiders die het biedt kan me de hele zomer en daarna boeien en boeien. We zien het over een paar weken, want het verschijnt al op 23 juli.