Star Fox Nintendo Switch 2 Preview: 4 dingen waar ik dol op ben en 2 waar ik niet zeker van ben

Tot relatieve verrassing nog geen maand geleden aangekondigd, omdat het bestaan ervan eerder was uitgelekt, maar toch zonder waarschuwing onthuld en met een schokkende grafische stijl, zal de nieuwe Star Fox voor de Nintendo Switch 2 verschijnen op 25 juni.

Daarvoor, omdat er wat verwarring lijkt te zijn over wat dit is, vooral onder degenen die niet bekend zijn met Nintendo's 3D-ruimteschietarcade, kon ik meer dan een uur besteden aan wat een vrij definitieve build leek, waarbij ik zowel uitprobeerde wat ik kende als leuk vond (ja, ik heb veel weekenden van mijn puberteit doorgebracht met het najagen van medailles op de Nintendo 64, en daarna nog wat meer in 2011 op de 3DS), maar ook wat er compleet nieuw is aan deze versie.

Want ja, dit is een remake. Een volledige remake, als je wilt, van de klassieker uit 1997. De derde, de vierde van hetzelfde spel, vraag je je misschien af? Nou, ik begrijp de vraag, en de memes, want de N64-titel heeft het SNES-origineel al herinterpreteerd en gemoderniseerd, en het is duidelijk dat de meest recente toevoeging, Wii U's gebrekkige Zero, ook op dezelfde fundamenten voortbouwde. Maar om heel eerlijk te zijn, is de Switch 2-game wat ik een totale remake zou noemen, eigenlijk de eerste, met een complete grafische herziening, besturingsverbeteringen en daarna een hoop interessante toevoegingen, waarbij de 3DS-titel slechts als remaster fungeert.

Dat gezegd hebben, zijn er hier verschillende dingen die me een barrelroll van vreugde hebben doen doen, terwijl een paar andere tot nu toe niet zo goed zijn gelukt. Laten we rocken'n' rollen!

1. Ik hou van realistische vachten en ik ben geen furry

Ik vind het gedurfd en een soort eerbetoon aan de poppen van de SNES-cover. Het onderscheidt dit spel ook van alle andere delen in de serie en van de recente The Super Mario Galaxy Movie. Ja, Fox is daar expressiever en leuker, maar na een uur met deze herontworpen vrienden past het bij het serieuze maar met catchphrases gevulde script en wat ze wilden overbrengen met de low-poly modellen van vroeger. We redden het sterrenstelsel, maar dan op een stoere manier. Ze zien er beter uit in hun cockpits dan "in het echt" tijdens cutscenes, gezien hun duidelijke viervoetige worstelingen, maar het realistische harige ontwerp past goed bij de Lylat Wars-stijl.

En dit sluit ook aan bij mijn tweede punt...

2. Het is mooi, maar vliegt het wel soepel?

De harige, realistische uitstraling past ook beter bij de meer realistische omgevingen. Nintendo heeft duidelijk tot dit moment gewacht om deze en andere titels (Ocarina of Time, jij gaat als volgende) volledig te remaken, zodat de sprong veel duidelijker werd. Na drie generaties van meer discrete hardware-updates is het nu tijd om wat grafische flair te tonen.

Meestal speelde ik op Corneria, Meteo en Sector Y, en het leek echt op de graphics waar we drie decennia geleden over fantaseerden. Geometrie, reflecties, texturen, verlichting, effecten... Het is een droom die uitkomt voor doorgewinterde fans, met details die bijzonder goed vielen, zoals het binnengaan van Corneria City, bijna nachtdonker door oorlog en rook, of het neerschieten van bomen en het zien van brand dat uitbreekt.

Toch maakte het besneeuwde Fichina niet veel indruk op me, en tijdens Battle Mode (beide All-range Mode) kreeg ik het gevoel dat het spel wat moeite had. Het zal interessant zijn om te zien of het stabiele 60 fps in de uiteindelijke versie behoudt, want de vloeiendere framerate zorgt al voor een vloeiendere, duizelingwekkendere ervaring.

3. Co-op en veel besturing, is het een val?

Ik heb het grootste deel van mijn speeltijd per ongeluk slimme bommen gegooid alsof ze oneindig waren vanwege het aangepaste standaardbesturingsschema. Het hanteert de meer natuurlijke Zelda: Breath of the Wild of Donkey Kong Bananza-aanpak, waarbij X "omhoog" of "vooruit" staat, en B "omlaag" of "achteruit", wat respectievelijk boost en rem betekent. Dit is oké, begrijpelijk en eigenlijk aanpasbaar, maar het kost even als je van de klassieke mapping komt en maakt homing bombs des te ingewikkelder (want Y is vrij onbereikbaar als je A ingedrukt houdt, toch?). Bovendien hebben Salto en U-bocht nu makkelijke snelkoppelingen op de D-pad in plaats van de analoge combinaties van vroeger.

Dat gezegd hebbende, de echte gamechanger is de muismodus. Ik mocht het alleen coöperatief spelen, met een andere speler die de Arwing bestuurde en ik het doel nam. Co-op was interessanter dan ik had verwacht, omdat het heel Star Wars aanvoelde, met de ene speler die het schip bestuurde en de ander de "toren", constante communicatie nodig, zoals het bereiken van wat op de Wii U werd geprobeerd.

En hoewel ik ernaar uitkijk om beide dingen zelf te doen, was het genoeg om te zien hoe makkelijk het wordt om veel meer vijanden uit te schakelen. Een welkome nieuwe functie is het statistiekenscherm na de missie, dat tijd, uitgeschakelde vijanden, schade, schoten, enzovoort toont. Mijn/onze nauwkeurigheid steeg van 17% naar 28% toen we overstapten van gewone stickcursor naar muisbesturing, en het tastbare verschil is zelfs nog groter.

Dit zal zowel de competitieve multiplayer als de singleplayer met hoge scores beïnvloeden, wat me brengt naar...

4. De grote vraag: Medailles en uitdagingen

Medailles zijn terug, en dezelfde trucs die je vroeger gebruikte om meer vijanden te laten verschijnen, zijn hier nog steeds aanwezig. De nieuwe richtmethode maakt het echter veel makkelijker, dus mijn 212 treffers in Corneria zullen niet meer zo'n veeleisende prestatie zijn. Minder als je levels samen met een andere pro-speler aanpakt, toch?

Zowel medailles als nieuwe uitdagingen worden getoond zodra een planeet is voltooid, dus we zullen moeten nagaan hoe ze dit cruciale aspect hebben aangepakt nu er verschillende besturingstypes en spelerscombinaties zijn. Naar mijn mening zouden traditionele medailles er moeten blijven voor dezelfde scores, terwijl extra uitdagingen en beloningen voor zowel muis als co-op duidelijk van verschil gemaakt moeten worden. De extra doelstellingen en statistieken zijn sowieso meer dan welkom voor een completere arcade-ervaring.

5. Ik geef toe dat ik verrast ben door de vernieuwde Battle Mode, maar zal die blijven duren?

Dit had ik niet verwacht indruk te maken. Telkens als we GoldenEye en Mario Kart hadden uitgeput, bracht ik vele uren door met drie klasgenoten in luchtgevechten op een 14-inch CRTV, verdeeld in vier op 15 fps in Star Fox 64's kale multiplayer, maar ik had mezelf 30 jaar later niet weer online kunnen zien, ongeacht de moderne graphics, netcode en fullscreen.

Toch vond ik eerlijk gezegd leuk wat ze hier proberen, met modifiers, power-ups en moderne squad-tegen-squad doelstellingen. In mijn multiplayertijd was ik Wolf O'Donnell van het Star Wolf-team, en aangezien Andross' vijand mijn vijand is, heb ik met plezier zelfverzekerde kleine freaks als Fox McCloud en Slippy Toad verslagen terwijl ik de zone veroverde. Ik heb proximiteitsmijnen gedropt, homing-raketten gelanceerd, een speciale laser gestraald, of veilig gehouden met een extra schild, en dit kan kort na de release competitief worden.

Het probleem? Slechts drie kaarten: Corneria (Baai), Fichina, Sector Y. Ik verwacht volledig dat Nintendo meer zal uitbrengen en op de markt brengen als het interesse krijgt, maar voorlopig blijft het vreemd genoeg een belofte in plaats van een verkoopargument op dag 1.

6. De Andross zit in de details

Een algemeen gevoel dat ik kreeg dat niet bij een specifiek aspect hoort, is de aandacht voor detail en hoe dit zowel de fanservice als de interesse onder nieuwkomers zal stimuleren. De door koor doordrenkte georkestreerde soundtrack zorgt ervoor dat een van Kondo's beste soundtracks je opnieuw raakt. De gekke, maar sterk geïmplementeerde avatar-camerafunctie zie ik al in toekomstige multiplayergames. De subtiele HD Rumble 2 eert voor velen de allereerste goede vibraties in games. De toegevoegde lore met de uitgebreide tussentijdse pauzes en de cutscenes tijdens de missie en het herziene script.

Dit richt zich rechtstreeks op de harten van degenen onder ons die Star Fox in de jaren 90 speelden, maar kan het instappunt worden voor nieuwe generaties, terwijl het de ziel en persoonlijkheid van het origineel behoudt zonder de film te hoeven bekijken. Ik ga mijn twijfels controleren en als alle systemen in het complete spel zitten, speel ik dit misschien steeds opnieuw.